شنبه 30 دی‌ماه سال 1391

22 سال پیش در چنین روزی...

به نام خدا و سلام خدمت تمام دوستان عزیزم...


دلم خیلی خیلی براتون تنگ شده بود... نتونستم تا 8 روز دیگه صبر کنم...


5 تا از امتحاناتمون رو دادیم و باید اقرار کنم که افتضاح بود... خیلی ناراحت کننده و رقت انگیز ... من که از همه چی دست برداشتم چون هر چی تلاش میکنم نتیجه ایی نمیگیرم...


مهم نیست  بگذریم...


22 سال پیش در چنین روزی خوشبختانه یا بدبختانه من متولد شدم...


به عبارت دیگر امروز تولد منه...


جالبه بدونید که من بعد از 4 سال با خواهرم در یک روز متولد شدیم... یعنی امروز تولد خواهرم هم هست...


اینم عکس کیک خوشمزه ایی که جاتون خالی دیشب خوردیم...



 و اینم گلهای زیبا...




چقدر زود گذشت... باورم نمیشه که تو دهه ی سوم زندگیم هستم... دلم گرفت...


دوستان عزیزم اگه ممکنه نظر آقای دکتر رو تو پست قبلی بخونید و اگه دوست داشتین روز و ماه و سال تولدتون رو بنویسید تا کمکمون کنند...


به یادتونم همیشه... خداحافظ...

دوشنبه 18 دی‌ماه سال 1391

فعلا معلق است...

به نام خدا و سلام...


دوستان عزیزم در این وبلاگ تا تاریخ 1391/11/8 هیچ پستی نوشته نمیشود... ولی نظرات تایید میگردد و در صورت لزوم پاسخ داده میشود...




برام دعا کنید... خداحافظ...

چهارشنبه 13 دی‌ماه سال 1391

سر درگمی...

به نام خدا... سلام دوستان عزیزم....


دلم براتون خیلی تنگ شده بود... این چند روز اوضاع خونه مون کمی نابه سامانه... همه چی با هم قاطی شده ...


از یکطرف فشار زیاد امتحانات میانترم از یک طرف عمل جراحی که مامانم داشتن و از یک طرف هم استرسها و اضطرابهای ناشی از امتحانات کمی من رو عصبی و سردرگم کرده... همیشه فصل امتحانات برای من مشکل آفرین بوده...


همه ی کارام رو نصفه و نیمه انجام دادم... برای امتحانات آمادگیم در حد 30  40 درصد بود...


احساس میکنم برای ترم دیگه نیرو ندارم... فقط امیدوارم خدا بهم کمک کنه و با انرژی مثبت حالم خوب بشه...



همش این شعر رو زمزمه میکنم:


چون تو جانان منی جان بی تو خرم کی شود     چون تو در کس ننگری کس با تو همدم کی شود


گر جمال جان فزای خویش بنمایی به ما            جان ما گر در فزاید حسن تو کم کی شود


دل ز من بردی و پرسیدی که دل گم کرده ایی      این چنین طراریت با من مسلم کی شود


چون مرا دلخستگی از آرزوی روی توست           این چنین دلخستگی زایل به مرهم کی شود


غم از آن دارم که بی تو همچو حلقه بر درم         تا تو از در درنیایی از دلم غم کی شود


خلوتی میبایدم با تو زهی کار کمال                   ذره ایی هم خلوت خورشید عالم کی شود


                                                                      شیخ فرید الدین عطار نیشابوری


این شعر زیبا رو استاد شجریان به همراه پسرشون همایون در یادبودی که برای زلزله زدگان بم اجرا کردند ، خوندند و من خیلی دوستش دارم « هم آوازی مثنوی»...


دوستان خوبم برام دعا کنید که حالم خوب بشه...


همیشه به یادتونم... خداحافظ...